Reisverslag deel 3

5 november tot en met 6 december

Verzuchtingen, verwonderingen en domweg varen.

Het NB-sailing team reisverslag deel 3. Van Tarragona tot Las Palmas.

Het vorige verslagje sloot af in Tarragona, waar de NB op de kant stond en de schrijvers dezes steeds moedelozer werden. Wat kan een mens nog doen in Tarragona. Wel vooraleerst nog een duikpak en een speargun kopen om het snorkelleven wat te veraangenamen.

En juist als ik dit opschrijf klinkt er luid extatisch gegil van het voordek van de NB, ploegend door de Atlantische Oceaan op weg naar Gran Canaria; “Land!!!!”.

Maar terug;

Uiteindelijk werd de NB in 1 dag door onze Spaanse vrienden afgemaakt en kon ze weer in het water gehesen worden. Opvallend was ook nadat er al betaald was en er nog iets aan de boot moest gebeuren het werktempo drastisch verhoogd werd en onze Spanjaarden ook tempo bleken te kunnen maken.

Uiteindelijk hebben we de boot ’s avonds te water gelaten en konden we haar de volgende dag optuigen om te gaan zeilen. En juist nu, na weken van mooi weer, begon het hard te waaien.

Onverzettelijk toch, zijn we uiteindelijk weggegaan uit Tarragona, de jongens van de werf vriendelijk zwaaiend achterlatend. Windkracht 7 tegen, dit zou onze volgende opponent worden.

Al snel kwamen we er achter dat Kaap Salou (inderdaad van dat fijne vakantieplaatsje) een moeilijke Kaap was om te ronden met zoveel tegenwind. Na ruim 3 uur tegen wind en golven opgebokst te hebben vonden we het welletjes en gingen we naar de dichtstbijzijnde haven om even wat adem te halen en de volgende dag weer weg te kunnen. Zo kwamen we aan in Cambrils, op 9-11-2001.

Cambrils,…. Fucking Cambrils; een naam die het plaatsje meer recht deed. Dit was toch echt de duurste jachthaven waar we waren; de eerste tegenslag die Cambrils voor ons in petto had. Met het bestuderen van de weerberichten kwam de tweede tegenslag, en een tegenslag die dagelijks zou terugkeren voor de komende paar dagen.

Na het mooie weer op de werf werden we nu verast door de Middellandse Zee haar eigen “El Niño”.

Elke dag werd ons vertrek uit het fijne buurplaatsje van Salou uitgesteld door alarmerende weerberichten. Uiteindelijk lagen we met zo’n 5 buitenlandse jachten te wachten op vertrek.

Onze Belgische buurman toonde ons dagelijks de Spaanse krant met de fotos’ van verdwenen stranden in Barcelona, sneeuw in Valencia (waar we nog langs moetsen) en andere peligrosso weersverschijnselen.

Met onze nieuwe duikpakken besluiten we tot een nachtelijk duikavontuur. De dag ervoor hadden we gezwommen op het strand en er bleek veel vis en helder water te zijn. Dus gekleed in onze pakken, uitgerust met vastgeplakte zaklampen en gewapend met de spearguns gingen we te water. Om vervolgens al zwemmende in het donkere water er achter te komen dat de golven de helderheid van het water een weinig aangetast hebben. Geen vis te zien……

Maar op de 13^e zien we een gaatje in de zee van slecht weerrapporten en vertrekken we.

En nog voor we de haven uitgevaren zijn, dressed to sail in full battle gear, roept Bram al dat we onmiddellijk terug moeten. Het water stroomt met een noodgang naar binnen via de motorkist. Welnu terugkeren doen we.

En voor de tweede keer binnen een week hangt de NB weer in een kraan, 20 km van de vorige plaats.

De vakkundig uitgevoerde reparatie aan de schroefaskoker bleek iets minder vakkundig afgerond dan we wilden.

Het bleek dat het mechanical seal niet zo stevig vast zat als nodig voor het varen met de boot. Het seal was losgekomen en liet een directe opening met het water buiten de boot achter via de schroefaskoker. Welnu, onze bilgepomp kan dat dus niet opvangen.

We hangen de boot in de kraan en bellen de Spaanse Seňor die het in eerste instantie gerepareerd had. Die komt dan ook prompt drie uur na het beloofde kwartiertje opdagen, erkent zijn fout en gaat aan de slag.

Dan nog maar een dagje Cambrils.

De volgende morgen gaan we vroeg op, nu zijn we fucking Cambrils toch echt zat. Wederom trekken we de volledige slechtweer kledingset aan totdat het erop aan komt de zeiljas aan te trekken. Blijkt dat Walters' zeiljas nergens te vinden is. Dus zoeken……..

Na al het zoeken, navragen en dergelijke blijkt dat de zeiljas de dag ervoor in alle consternatie ontvreemd is. Wederom een kleine tegenslag. Het is te laat geworden om nog te gaan en we besluiten nog een dag te blijven. Uiteindelijk is het echt slechte weer weer terug en we moeten blijven wachten.

We gaan eerst naar de Policia vervolgens naar de Guardia Civil om de diefstal van de jas aan te geven en dan naar Salou om een auto te huren (aanradertje: Salou in November, ach Salou is überhaupt een aanrader voor al die denken de bodem van ‘s werelds triestheid gezien te hebben).

De volgende dag gaan we met onze trotse Hyundai Atos de bergen in, waar we aan het eind van de dag nog verdwalen op een bergtop, in de mist en regen op een almaar donker wordend berpad niet gemaakt voor de fietswieltjes van onze Atos en we hebben nog een uur om de auto in te leveren.

Uiteindelijk 17-11, zijn de weerberichten goed en willen we vertrekken. Nu wordt het vertrek slechts uitgesteld en niet afgesteld als een pikzwarte lucht nadert en even later de soms centimeter grote hagelstenen in een donderend onweer Cambrils veranderen in een wintersportplaatsje.

Toch vertrekken we. Wat volgt zijn dagen van zeilen, langs de Ebro delta komen we laat in Peñinscola (mooi) waar we weer vroeg vetrekken en naar Cartagena varen.

In deze zeildagen raakt Bram twee lurers (nepvisjes om grotere vissen mee te vangen) kwijt zonder er een vis voor terug te vangen (Bram vs Vissen 0-2) en varen we ’s nachts door de Golf van Valencia. Vlak voor we ’s avonds bij Cartegena zijn en we langs een hele mooie kust varen worden we ,en passant nog even geënterd door de Spaanse douane die met een monsterlijke speedboot langszij komen en ons verordonneren de zeilen te laten zakken. Leuk……. Blijkt een routine bezoekje. Formuliertje invullen en hup weg zijn ze weer.

Cartagena is de laatse mooie Spaanse stad die we zullen zien.  In Cartagena gaan we nog tanken, blijkt de dieselpomp voor jachten kapot te zijn. Oef…..

Uiteindelijk moeten we met twee volle jerrycans lopen van de dichtstbijzijnde benzinepomp naar de boot, taaie klus.

Uiteindelijk varen we om 13.30uur de haven uit. Een prettig zeilwindje begeleidt ons richting Gibraltar en om 21.00u boeken we een snelheidsrecord 8,7 knopen (1 knoop= 1,852 km/u). ’s Avonds varen we ons beoogde slaaphaventje weer bijna voorbij, doch geraken in Garrucha en vertrekken ’s morgens vroeg weer. Windkracht 7 is voorspeld.

Een kleine greep uit het scheepslogboek:

08.20u record 9.0 kn (GPS)

08.45u record 10.5 kn (log)

09.08u record 11.0 kn (log)

10.15u record 11.0 kn (GPS)

15.00u record 12.4 kn (GPS), 12.2 kn (log)

16.00u record 13.1 kn (log)

En om 17.00 komen we aan in het fijne plaatsje Almerimar, een projectontwikkelaars natte droom, maar in feite een grote jachthaven met mega grote boten. Veel mijlenmakers ook. En een douche met koudwater only en kakkerlakken.

22-11 gaan we naar Malaga waar we Dick de 24^e moeten oppikken. Als in de loop van de avond de wind wegvalt gaan we motoren. Plotseling maakt de motor een raar geluid en levert maar halve snelheid. Terwijl we drijven in een hoge deining; geen wind en tussen de visserboten, in het nachtelijke donker, besluiten we dan maar uit te wijken naar Velez en de volgende dag bij daglicht uit te zoeken wat er met de motor aan de hand is.

En ja, de volgende dag openbaart het probleem zich vlot bij een inspectie onderwater (handig die duikpakken).

De schroef heeft zich lekker genesteld in een grote bos waterplanten. Iets wat ons die middag weer zal overkomen.

’s Middags komen we om 14.30 aan in Malaga. Een verdomd klein jachthaventje hebben ze daar in het fijne Malaga en een vol jachthaventje ook nog.

Al snel zeggen we weer gedag tegen de skyline van Malaga om in Benalmadena het zelfde te doen (ook vol). Uiteindelijk eindigen we ’s avonds in Fuengirola, een plaatsje strategisch gelegen tussen Torremolinos en Marbella (need we say more?).

De volgende dag komt Dick aan boord.

Walter

24-11 kwam ik aan boord, en het is me duidelijk dat ik vanaf hier een stuk moet schrijven over onze avonturen.

Echter eerst een sfeerschets: rustig luierend en ¾ boek verder komt een canarisch eiland in zicht. Er zijn al eerdere meldingen gedaan, echter rond 1600H zien we ze daadwerkelijk. We zitten dan net aan een heerlijk glas Lagavullin, Walter rookt een sigaar, Bram identificeert zich met Max uit Mullisch ‘Ontdekking van…’

Jammerlijk moet de motor bij, daar de wind ons nergens brengt.

Voordeel: je kan meerdere keren per dag ‘ douchen’ ofwel aan een lijn achter de boot aan gesleurd worden. Wel eerst grondig inzepen met appeltjesshampoo. (met name die kleine johannes vraagt extra aandacht). Als het weer het toelaat ruikt de bemanning van de NB naar zout en appeltjes. De overige dagen is het vocht wat de klok slaat.

Nee, vandaag is wel erg relaxed, zeker met het idee Puerto de la Luz aan te doen rond 2100H vanavond (in zeemannen taal Ee Tee Ee nineteen hundered hours).

Nu eerst nog even unox erwtensoep oppeuzellen, zoals bekend is is eten aan boord belangrijk. Het moet me wel van mijn hart dat de mannen prima maaltjes hebben ‘gestored’, maar dat i/o van Bram overal vlees in gaat: zonder koelkast kom je dus op: gehaktballen uit blik, ham uit  blik, tonijn in blik, chopped pork (tinned), knakworsten (ook uit blik), kortom blikvlees.

Of het nu zeeziekte is of niet, iedereen is aardig aan de schijt, een enkeling hing nog over de reling….. Dit kan aan het blik liggen of aan het slingeren van dit bootje. De NB is de slingeraap van de East-Atlantic.

De dagen zijn optimistisch; veel voor de wind gezeild, de nachten lang: 4 op 8 af met windkracht 5 voor de wind geeft vreselijke rollers, water loopt de kuip in. Wel is het steeds volle maan, je kan er bijna een boek bij lezen.

Veel vallende sterren en ‘s ochtends of bij de avondschemer dolfijntjes die voor de boeg mee-surfen !

Alles met de hand sturen, na een uur heb je verkrampte poten, en je moet nog 3 uur… Gelukkig zijn er zuurtjes, en weet je dat je collega’s ook niet (kunnen) slapen. Bram heeft ontdekt dat er 2 soorten zee-zielkte pillen aan boord zijn: de heavy duty pillen moeten op niet nader te bespreken plaats worden ingebracht, echter je slaapt er wel lekker van.

De ochtend, met de zonsopkomst brengt warmte, en iedereen leeft weer. Als verrassing heeft de zee een octopus de kuip in gespoelt, prima Lure voor onze big-game visser. Ondanks alle inspanningen blijft het bij vis uit blik.

De totale afstand is toch niet te onderschatten, 740 mijl, ik denk dat de boys zich realiseren hoe heftig de grote oversteek straks kan worden. Ik zou echt heel graag de boel de boel laten en met ze mee gaan…

Gelukkig word het weer steeds beter naar mate we zuidelijk gaan.

De sjokolade letters van de goede sint hebben dag 2 nog niet eens gehaald, het 30^e breedte graad pakket wel de 29-12,3^e graad.

We hebben onderweg ook de nodige flora en fauna gezien, flora wat minder maar de nautisch subgroep van de fauna wel. Denk aan dolfijnen, en zelfs een baby dolfijntje (heel lief) of aan zeeschildpadden, een heuse haai (even geen appeltjes lucht meer te bespeuren bij de stoere mannen) en wat ander gedierte.

Afijn, de plannen zijn om zo dadelijk eerst patat bij Kareltje te halen op een of ander Playa del snol, en om de rugged-beard look om te toveren in een wat meer gepaste Costa huidje.

Morgen een auto huren en het eiland verkennen, of wellicht eerst even goed bij slapen, een douche zoeken, en de boot ontsmetten.

Bij deze, tot zo ver. Bedankt voor de fantastische trip en laten we nog een paar leuke dagen er van brouwen, de pen is nu voor Bram.

PS, enkele voor mij en u nieuwe termen wil ik u niet onthouden:

Nare Baas:  opvarende NB, een badgast in Spanje, of  TOP werkgever

Taaie mats: multifunctioneel woord, denk aan oneetbaar voer, een flinke schijtpartij op een klein potje bij slingerend schip, een moeilijke knoop, of je lure voor de 4^e keer weg.

Lastig: Alles wat niet soepel verloopt, denk aan een lure die kwijt raakt.

Gepuss: Alles wat ‘gezeik’ benaderd, dingen die mietjes doen, of…..nou ja vul maar in.

Gebrek aan ‘ smurfen’woorden is er niet,  de communicatie blijft kort en bondig, echter soms onnavolgbaar.

Een stukje voor de site als Nare baas moet zonder gepuss zijn, is immer lastig, en het herlezen ervan een taaie mats.

Dick

Wat kan ik nog aanvullen op al het lofzang van de bovenstaande heren, mijn impressie van de laatse dagen ? Ach… laat ik het ook maar oppikken rond de 24-ste, de dag dat de NB een trio werd.

Zoals jullie bij Walter hebben gelezen, hebben we het laatste stukje kust van Spanje in een record tempo gedaan en hierdoor kwam een van onze favoriete bezigheden danig in de verdrukking en moest dit rechtgezet worden op de 24^ste. En zie daar Dick zijn eerste kennismaking van het NB team: klusjes doen aan de boot.

Na een laatste maal in eethuis Kareltje te hebben genuttigd was het NB team zo goed als klaar om te vertrekken en de 26te  kon onze eerste zeereis dan echt beginnen.

Ik zal jullie niet uit ten treuren vervelen met de eindeloze verhalen over uurtjes tellen tijdens de wachten , zonnebrand, boeken, Curry, slaap, nat, (geen) wind, dolfijnen, zwemmen, Gibraltar bij nacht, antwoorden zoeken naar vragen(…waarbij gezegd moet worden dat nadat het antwoord gevonden was vaak de volgende vraag zich opdeed; wat doen we hier ?), etc....

Nee, ik zal met geen woord reppen over het zeilen met je eigen boot, vallende sterren, dromen die nagejaagd worden en vriendschappen die voor het leven worden beklonken.  Ook zal ik niet ingaan op de visuitslagen die, het moet gezegd worden, zo langzamerhand aardig uit de hand beginnen de lopen (0-4). 

Wat ik jullie echter toch kwijt wil is dat voor Walter en mij door deze reis pas echt het gevoel is losgekomen dat wij voor een jaar weg gaan,  komt het door de afstanden, de dagen geen land of de steeds warmer wordende nachten…geen idee, maar het gevoel is er nu pas echt.

Oh ja nog enkele tips voor de toekomstige meezeil c.q. vakantieganger die ons het aankomende jaar komt bezoeken. Neem Calvé pindakaas mee en alstublieft voor mijn slaaprust probeer van het snurken af te komen want met dickies………taai

Dagdag

Bram

Naschrift van de auteurs: We zijn nu aangekomen in Las Palmas, liggen hier in de jachthaven in een door flatgebouwen omgeven stad. Gisterenavond hebben we lekker in een restaurantje Tapas gegeten om vervolgens moe en veel te voldaan voor een lange nacht rust terug te keren op de NB.

Morgen vertrekken we naar La Gomera voor een paar daagjes vakantie. Daarna zetten we Dickies weer af op Las Palmas, maken wij de boot klaar voor de oversteek (eten inslaan, laatste klusjes etc..) en gaan voor de laatste taaie klus tot de grote vakantie begint..

Op 5 december heeft de goede Sint ons ook met twee nare gedichten verrast:

1.

Sinterklaas, 5 december 2001

Lieve Dick, Walter & Bram,

Het begon allemaal in Nederland,

Daar hadden Walter en Bram zich vermand.

Onder het genot van een biertje,

Hadden ze wel zin in een pleziertje.

Het begon met Olga op Terschelling,

Dat leek hen wel een lekker ding.

Maar toen ze haar zagen in geuren en kleuren,

Moest ze het met Mullink betreuren.

Vervolgens regelden ze blind dates over en weer,

En gingen daarmee lekker op-en-neer.

Bram houdt van variatie en van dieren,

En wilde wel eens een koe met krulletjes versieren.

Alleen hij durfde zich niet te laten gaan,

Want Marieke en Dick zaten er 4 tafeltjes vandaan.

Na enige tijd verdwenen de meisjes van het doek,

En gingen ze naar een nieuwe uitdaging op zoek.

Ze gingen plannen smeden,

Om de Caribean te betreden.

Beiden hebben ontslag genomen,

Voor de reis van hun dromen.

Walter weg bij TOP,

Voor Frits een strop.

Weg met die bek met meurende stanken,

En nooit meer ´Goedemorgen, u spreekt met Ceasar Franken.

Ja, buk maar even

Dan zal ik u wat lekkers geven´.

 Na veel energie in de boot te hebben gestoken,

Was op 21 september het moment aangebroken.

Hierbij doop ik u: NB

En wens u al het goede op zee.

Walter en Bram zouden uit de lage landen vertrekken,

Maar de kaaskoppen wilden hen geen verzekering meer verstrekken.

Paniek alom,

Maar de nare bazen zijn niet dom.

Ze hebben een list verzonnen,

En zijn in Frankrijk begonnen.

Veronique is ook de hele tijd van de partij,

Want zij houdt de website bij.

En het Haags Hopje mocht ook plotseling mee

Met de tocht naar de Canarische eilanden over zee.

Dick ging zich in Den Haag voorbereiden,

Op de nare bazen tijden.

Hij heeft een mooi tuigje gekocht,

En een nieuw zeiljack uitgezocht.

Met winterkorting bovendien,

Had hij het snel gezien.

Van Marseille naar Zuid Spanje was jullie eerste route,

In Cadiz konden jullie Dick begroeten.

De Sint heeft hem wat kadootjes meegegeven,

Zodat jullie aan boord ook een leuke tijd beleven.

Mannen, een hele fijne Sinterklaas

En de groeten van de naarste baas!

De Sint

2.

Sinterklaas, 5 december 2001

Lieve Walter, Dick en Bram,
is het in jullie bootje al lekker klam?

Lekker knusjes bij elkaar
vanavond van Sinterklaas een klein gebaar.

Want de Sint vergeet jullie niet
hij heeft iets meegegeven aan zwarte piet.

Eén kado is voor het nieuwe jaar
het andere kado hoort bij elkaar

Ook heeft de Sint Dicks behoefte niet vergeten
áls jullie dat maar weten.


De Hulp Sint uit Den Haag

Benieuwd naar andere reisverhalen?

Klik hier voor:

- deel 1 van 16 oktober tot 25 oktober 2001 'Vertrek'

- deel 2 van 25 oktober tot 5 november 2001 'Spanje'

- deel 3 van 5 november tot 6 december 2001'Op weg naar las Palmas'

- deel 4 van 7december tot 8 januari 2002 'De Oversteek'

- deel 5 van 8 januari tot 13 januari 2002 'Barbados'

- deel 6 van 26 januari tot 31 januari 2002 'Grenada-Trinidad'

- deel 7 van 31 januari tot 28 februari 2002 'Venezuela'

- deel 8 van 29 februari tot 15 maart 2002 'Naar de Nederlandse Antillen'

- deel 9 van 17 maart tot 25 maart 2002 'Bonaire'

- deel 10 van 26 maart tot 1 april 2002 'Bonaire - Curaca'

- deel 11 van 3 april tot 29 april 2002 'Curacao - Cuba'

- deel 12 van 13 mei tot 3 juni 2002 'Cuba - Fort Lauderdale - Bermuda'